Daar stond ik dan, met een hele doos vol met verf voor me. Grote tubes in allerlei kleuren, geduldig wachtend tot er in hen geknepen werd en hun inhoud onderdeel mocht worden van mijn creatieve stroom van die dag. Anneke liet me op een klein canvas zien hoe ik de verschillende soorten verf, lijm en andere materialen kon toepassen. Ik kon werken met een sponsje, met kwasten en met spatels.

Het kind in mij werd al helemaal blij bij de gedachte. Stiekem dacht ik ook al gelijk aan het werken met mijn vingers. Dat leek me nou helemaal geweldig! Hoe lang was het geleden dat ik ge-vinger-verfd had??

Ik kon het me niet meer herinneren…

En hier was Anneke die mij de gelegenheid bood om er weer eens helemaal in te duiken; in mijn creativiteit en mijn speelsheid. Ik wilde van te voren niets bedenken over wat het moest gaan worden. Ik wilde het gewoon laten ontstaan. Ik verbond me met mijn gevoel en ik opende mezelf voor de gevoelens die ik ervoer en die ik graag wilde voelen. Eerst maakte ik een klein schilderijtje.

Het resultaat zie je hiernaast. Het is een soort spuitende sprankelfontein geworden. Blijkbaar wilde het eruit. 🙂

Vervolgens waren we klaar voor het grote werk. Ik kreeg een megagroot doek en ik mocht op dat formaat net zo vrij gaan spelen met alle materialen die er waren als dat het geval was geweest bij die kleine. Anneke ging me voor, pakte een paar tubes en spoot grote strepen verf over het canvas heen. Ahaaaa, dus zo werkte dat! Hiermee creëerde ze eerst een basis voor haar schilderij, zodat ze er daarna op voort kon ‘borduren’.

Het ontstaan van de Sprankelcirkels

Nu ging ik voor mijn canvas staan en maakte er contact mee. Wat wil IK? Welke vormen riepen mij? Waar had ik zin in? Die vragen stelde ik mezelf. Mijn handen en armen begonnen cirkels te maken over het doek, nog voordat ik ook maar iets met de verf gedaan had. Het voelde alleen al heerlijk om het met mijn handen te doen en de textuur van het doek onder mijn huid te voelen. Intuïtief koos ik wat kleuren en ik begon er ook lekker op los te spuiten. Kloddertje hier, kloddertje daar, en verspreiden maar. Het is zo’n fijn gevoel om alle ruimte te hebben en lange bewegingen te kunnen maken met je armen. Het doek is als een uitnodiging om kennis te maken met jezelf. Wat er in je speelt, wat er geboren wil worden, dat kan het canvas voor je gaan weerspiegelen en inzichtelijk maken.

Met behulp van mijn handen en heel veel beweging ontstonden de cirkels. De basis ervan was het lemniscaat; een liggende acht. Beide cirkels zijn met elkaar verbonden. De ene kwam voort uit de andere en de energie daarvan stroomde weer terug naar de eerste. Zelfstandig, maar toch ook samen, stromend, in beweging. Toen die fase van het schilderij af was zat ik erbij en keek ik ernaar. Ergens voelde het nog niet compleet. Ik had nog tijd, ik had nog verf en ik had eigenlijk nog veel meer zin om te spelen. Ik wilde wat leven in de brouwerij brengen; wat vrolijkheid en onverwachte elementen. Gewoon eens lekker gek doen. Niet nadenken, maar mijn impulsen blijven volgen. Kleuren kiezen en gebruiken die ik vanuit gewoonte niet zo snel gekozen zou hebben. De behoefte aan vrijheid en vernieuwing was groter dan de behoefte aan de bekende comfortabele weg.

En hop, daar ging ik voor geel, rood en blauw. Grote klodders die over mijn basis heen gespoten werden. Even wel een beetje angst. Ging ik het nu niet verpesten? En zo ja? Maakte dat wat uit? Was ik stiekem toch weer bezig met er iets moois van te maken? Ging het me toch ineens weer meer om het eindresultaat in plaats van de reis? Zou het schilderij nu nog wel bij ons boven de bank passen? Werd het niet te druk? Zoef, daar kwamen al die gedachten voorbij en ik zag ze. Ik nam ze waar en ik liet ze weer voorbij gaan. Ik koos ervoor om te genieten van de reis en de ideeën over wat ik ‘mooi’ vind en ‘van kan genieten’ los te laten. 

De helderheid komt achteraf

De extra kleuren die ik in de tweede fase koos zijn niet echt mijn standaard lievelingskeuren, maar rood en geel zijn wel de kleuren waarmee ik nu ook werk in het Sprankelparadijs. Kleuren die ik graag meer wil omarmen, want eigenlijk vind ik ze hartstikke fijn. Ruimte en aandacht voor rode passie en stevigheid in mijn basis en persoonlijke kracht en gele vrolijkheid in mijn centrum. Toen ik schilderde was ik daar niet mee bezig. Ik dacht niet na over betekenissen en verbanden. Ik voelde gewoon dat ik cirkels wilde maken en ik voelde daarna dat ik ze meer wilde laten sprankelen.

Ik wilde los komen uit de geordende structuur en in plaats daarvan genieten van vrije bewegingen die ‘all over the place’ mogen zijn. Ongeordend, vrij, expressief, ongecontroleerd, authentiek. Niet bang zijn voor gevolgen. Weer echt verrast kunnen worden door het zelf vooraf niet te bedenken. Dat waren mijn verlangens. En die zie ik heel duidelijk in mijn schilderij terug. De helderheid komt achteraf. 

Eerst was ik nog niet compleet weg van mijn schilderij. Toch deelde ik hem op Facebook om ze in ieder geval te laten zien wat ik gemaakt had. Maar tot mijn verbazing reageerden sommige mensen echt heel erg enthousiast en misschien zelfs een beetje onder de indruk. Dat had ik niet verwacht. Ik begon met andere ogen te kijken naar mijn schilderij. Met meer waardering. Een ander perspectief. Wat doet dat toch veel.

Jouw experiment – Een cadeau voor ons allemaal

Hoe vaak experimenteer ik met iets en zet ik het daarna weer in de kast terwijl het voor anderen een groot cadeau zou zijn wanneer ik het deel? Dat begon ik mezelf ook af te vragen…

En ik heb besloten dat ik veel meer van mijn experimenten wil delen met anderen, terwijl ze plaatsvinden, nog voordat ze ‘af’ zijn. Want wellicht gaat dat moment nooit komen; het moment waarop ik kan zeggen dat het ‘klaar’ is. En hoeveel plezier en inspiratie en wat al niet meer zou ik mezelf en jou ontnemen wanneer ik wacht tot het ‘goed genoeg’ is?

Vandaar dat de Sprankelcommunity (die binnenkort open gaat) zo ingericht is dat ik met alles waar ik maar zin in heb kan experimenteren, en het tegelijkertijd kan delen. Want ik loop altijd over van ideeën. Dingen ‘af’ máken vind ik veel minder leuk. Maar waarom zou ik zoiets überhaupt nog nastreven, als ik mezelf inmiddels bevind in een circulair bewustzijn in plaats van een lineair bewustzijn? En wat is ‘af’ eigenlijk? Wie bepaalt dat? Dat doen we zelf. In een circulair bewustzijn zijn dingen nooit af – en altijd klaar. NU.

De enige vastigheid en zekerheid die we hebben is dat alles continu verandert. En hoe meer we met die eeuwige beweging meebewegen, hoe meer we genieten van de reis. 

Wanneer weet je tijdens het maken van een schilderij dat hij af is? Wanneer stop je? Wanneer ga je door? 

Mijn simpele antwoord is: je gaat door zolang je zin hebt. En als je geen zin meer hebt, dan stop je. Je merkt vanzelf wanneer de energiegolf zich weer terugtrekt. Dat is het moment. Dat is je intuïtie.

Intuïtie – voorbij de wijsheid van je logica

En de wijsheid van mijn intuïtie gaat voorbij aan de wijsheid van mijn logica. Mijn intuïtie weet meer dan mijn ogen kunnen zien en mijn oren kunnen horen. Mijn intuïtie functioneert boven ‘tijd’ en ‘ruimte’.

Mijn intuïtie stond al deze hele tijd in contact met het grotere geheel van mijn leven en het momentum wat daarin plaats vindt en ‘wist’ hoe het maken van dit schilderij daar onderdeel van was. Mijn logica kon niet verder kijken dan wat mijn overtuigingen me op dat moment vertelden over wat ik zag. Als ik het daarbij zou houden, dan zou ik de rijkdom van mijn ziel nooit kunnen ervaren. En dat is niet wat ik wil. Ik wil leven vanuit de rijkdom van mijn ziel. Ongecontroleerd, vrij, expressief, ontdekkend, ontvouwend, in beweging, genietend, nooit af, altijd vervuld, met dat wat er in het moment door mij heen stroomt.

En jij? Wat wil jij? Ik nodig je uit om je gedachten en gevoelens hieronder in een reactie te delen.

Zou jij ook graag deelnemen aan een Intuïtief Schilderen – Sprankelcirkel? Om al schilderend steeds meer afgestemd te raken op jouw verlangens en nieuwe werkelijkheid? Laat dan een reactie achter of stuur me een bericht. Zodra er genoeg interesse is plannen we een of meerdere Sprankelcirkels in de agenda. Dit kan in de buurt van Delft maar ook op andere locaties.

The following two tabs change content below.

Mariëlle Duijndam

Miss Moeiteloos | Sprankelparadijs Initiator | Wet van Aantrekking Specialist
Ik verken het leven vanuit de 5e dimensie en speel met de ongelimiteerde mogelijkheden van het magische kwantumveld waarin we leven. Ik ben de creator van het Sprankelparadijs, facilitator van Sprankelcirkels en aanbieder van diverse Sprankeldiensten en producten. Onze realiteit volgt ons voorbeeld, dus laten we er iets moois van maken!

Laatste berichten van Mariëlle Duijndam (toon alles)

Pin It on Pinterest